Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

προσευχή

Πώς σκύβεις το άχρονο και απερίγραπτο κεφάλι σου, “εν περιγραπτή σαρκί” , πάνω από την χωμάτινη ζωή μου; Πώς κυττάζεις με τόση ευσπλαγχνία την από Εσέ αποστασία των ροπών της καρδιάς μου; Πώς αγκαλιάζεις με πατρική –μάλλον δε, μητρική- στοργή την ένδεια, τις ανάγκες, τα θελήματά μου, τα παιδιάστικα πείσματα, και τις αδυναμίες μου, το μπαϊράκι που σηκώνω κάθε τόσο και κάνω τα δικά μου, πώς τα ανέχεσαι και πώς τα θεραπεύεις και τα διακονείς με την πάνσοφη και ταπεινή Αγάπη Σου; Η καρδιά μου, φθηνή πόρνη που εξέπεσε από τον υψηλό της θρόνο, από την άχραντο παστάδα του γάμου της με τον Τέλειο Νυμφίο της, απομακρύνθηκε, Σε ξέχασε, γυρίζει αλλού, χαρίζει τον εαυτό της στις «ευπερίστατες» αγάπες της, στις μάταιες, τις ξένες, τις ψεύτικες. Φθηνή πόρνη. Σε μια ευγενέστερη αποτύπωσι, σκληρό μικρό παιδί που ξέρει μόνο τα θελήματά του και δεν κατανοεί την αγνωμοσύνη και την προδοσία. Πώς με αγαπάς και πώς με περιβάλλεις με την Ύπαρξί Σου? Έρχομαι μπροστά Σου κάθε τόσο, με τα…αιτήματά μου. Τι να αποθέσω μπροστά στο πράο και όλο αγάπη Βλέμμα Σου; Τι να Σου «ζητήσω», τι να Σου υποδείξω, τι να σου πω; Είμαι όλος μπροστά Σου, είμαι όλος μέσα Σου. Έρχομαι μπροστά σου με τις επιθυμίες μου, με τις μικρές, πικρές μου επιθυμίες, τις γυμνές από το μεγαλείο του «μέλλοντος αιώνος». Θνητές, χαμερπείς, και ολοτελώς «στα μέτρα μου». Έρχομαι να στις αραδιάσω, και να σε παρακαλέσω δήθεν, ή ίσως και όχι, μόνο να στις αραδιάσω. Αλλά με συντρίβει η αίσθησι της πρόνοιάς σου, η ζεστασιά της αγάπης σου, δε μ’ αφήνει να σου ζητήσω τίποτα, ντρέπομαι, ντρέπομαι την άφραστη μεγαλοπρέπειά σου, τα θαυμασια σου, τα υπερλάμποντά σου θαύματα. Εσύ γνωρίζεις Κύριε, γνωρίζεις την καρδιά μου, τα γνωρίζεις όλα. Σύ πάντα οίδας. Βλέπεις αυτά που θέλω, αυτά που φοβάμαι, αυτά που ελπίζω, αυτά που δεν κατορθώνω, αυτά που με πικραίνουν, αυτά που δε μπορώ ν’ ανατρέψω, αυτά που με νικούν, αυτά που προσδοκώ, αυτά για τα οποία κάνω και αυτά για τα οποία δεν κάνω, Εσύ με έπλασες με τα Χέρια Σου, είμαι η πνοή Σου, είμαι όλος δικός Σου. Όλος δικός Σου όταν Σε ψάχνω, όταν Σε ακούω, όταν Σε θυμάμαι, όταν Σε νοιώθω. Όλος δικός σου κι όταν Σε ξεχνάω, όταν Σε αψηφώ, όταν Σου θυμώνω, όταν Σου γκρινιάζω, όταν Σε φοβάμαι, όταν Σε αποφεύγω. Είμαι όλος δικός Σου, Εσύ τα γνωρίζεις όλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου