Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Πασχαλινά αυγά με βαφή από κρεμμυδόφυλλα

Εν μέσω ασθενειών και μπεμπογκρίνιας που δεν μας άφησαν να απολαύσουμε τις Ακολουθίες των ημερών όπως ελπίζαμε, ξέκλεψα τουλάχιστον τον χρόνο να βάψω τα αυγά, να μπει λιγάκι Πάσχα στο σπίτι μας.
Για δεύτερη χρονιά, έβαψα τ' αυγά με κρεμμυδόφυλλα. Είναι πολύ εύκολο, δεν βάφουν τα χέρια καθώς τα βάφουμε (ούτε ο πάγκος της κουζίνας, οι κατσαρόλες, ο νεροχύτης και πάει λέγοντας...), δεν βάφουν τα χέρια καθώς τα καθαρίζουμε, δεν κοστίζει τίποτα, και βάφουμε τα αυγά με αθώα κρεμμυδόφυλλα και όχι με αμφιβόλου ηθικής και χημικής σύστασης βαφές...

Ιδού πως:

Υλικά

φλούδες από 15 κρεμμύδια
4.5 κούπες νερό
2 κ.σ. ξύδι
12 αυγά

Βήμα 1: Την Καθαρά Δευτέρα ιδρύουμε μια φλουδο-σακούλα και φυλάμε τα φύλλα από τα κρεμμύδια για όλη την διαρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. (για να μην καταλήξουμε να αγοράζουμε δυο τσάντες κρεμμύδια την Μ. Πέμπτη, και να κλέβουμε τα σκόρπια κρεμμυδόφυλλα από το πανέρι του μανάβη...). Προσοχή: Φυλάμε μόνο το εξωτερικό περίβλημα των κρεμμυδιών, να μην έχει καθόλου υγρασία, γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να πεθάνουμε απ'τη μπόχα ως το Πάσχα, αφήστε που θα μουχλιάσουν κιόλας.

Βήμα 2: Βάζουμε τα κρεμμυδόφυλλα  σε μία κατσαρόλα μαζύ με το νερό και το ξύδι. Τα αφήνουμε να πάρουν βράσι και αμέσως χαμηλώνουμε την φωτιά και τ' αφήνουμε να σιγοβράσουν σκεπασμένα για μισή ώρα. Σουρώνουμε και αφήνουμε την βαφή να κρυώσει.

Βήμα 3: Τοποθετούμε τα αυγά (σε θερμοκρασία δωματίου) σε μία στρώσι στον πάτο μιας κατσαρόλας που να τα χωράει περίπου ίσα ίσα. Ρίχνουμε την βαφή, η οποία πρέπει να τα καλύπτει, και αφήνουμε να πάρουν βράσι. Χαμηλώνουμε κάπως τη φωτιά και βράζουμε για 10' -15'. Να τα ελέγχετε ώστε να τα βγάλετε όταν πάρουν την απόχρωσι που σας αρέσει. Εγώ φέτος τα ξέχασα και μου βγήκαν πιο σκούρα απ' ότι τα ήθελα. Στην απίθανη περίπτωσι που δεν έχουν κοκκινίσει αρκετά πάνω στο τέταρτο, βγάλτε τα από τη φωτιά και αφήστε τα στη βαφή μέχρι να γίνουν όπως τα θέλετε.

Βήμα 4: Αφαιρέστε τα από τη βαφή, αφήστε τα να στραγγίξουν και μόλις κρυώσουν γυαλίστε τα με ελαιόλαδο.

Βήμα 5: Στολίστε τα και καμαρώστε τα!





Καλή Ανάστασι!!



Ημερολόγιο - Πάσχα 2015 - αναδημοσίευσι εκ του αρχείου

"Σήμερον"

Πως " η στιγμή που είπες το «Τετέλεσται» είναι στιγμή αιώνια, στάθηκε ακίνητη εις τους αιώνας, η ροή του χρόνου δεν την παρέσυρε, στέκει αμετακίνητη", Σήμερον…
Η στιγμή η αιώνια είναι αυτή η στιγμή που κυνηγάω με τόση προσήλωσι, αυτή η στιγμή που δεν «γεννάει αγάλματα», που δεν γλιστράει σαν νερό από τα χέρια μου, που δεν μ’ αφήνει διαρκώς ετοιμοθάνατη, με ολοένα αυξανόμενη επιτάχυνσι ετοιμοθάνατη, να την ατενίζω από το φευγαλέο και πεισιθάνατο «παρόν» μου να χάνεται στα απώτατα βάθη ενός παρελθόντος, που μετά από λίγο μοιάζει τόσο μακρυνό και ξεθωριασμένο που αναρωτιέμαι αν το φαντάστηκα ή αν το «έζησα» στ’ αλήθεια.
Ποια είναι αυτή η στιγμή που θα ξεφύγει από το σφιχταγκάλιασμα του πικρού και αναπότρεπτου θανάτου;
Εσύ στέκεσαι Εκεί Σήμερον, όπως και Τότε, όπως και Πάντα.


Κι εγώ σ’ ένα «εδώ και τώρα» που μου ξεφεύγει ολοένα και δεν είναι ποτέ δικό μου, μιας και δεν το έχω προσαρτήσει στο δικό Σου Αιώνιο και Άχρονο Παρόν. Και ποια είναι αυτή η γραμμή που θα χωρίσει αυτό που ποτέ δεν υπήρξε απ’ αυτό που πέθανε και χάθηκε; Όλα εν τη γενέσει τους ετοιμοθάνατα και άρα στα μάτια μου ανύπαρκτα. Και όλα τα φθαρτά πράγματα απ’ τα οποία γραπωνόμαστε ξέπνοοι οι άνθρωποι, φρικτά και αποτρόπαια, τυλιγμένα μέσα στον γνόφο του αναπόφευκτου θανάτου. «Πάντα σκιάς ασθενέστερα και ονείρου απατηλότερα» κι αυτό έχει μέσα του μια τέτοια οδύνη που καμμιά λογοτεχνική υστεροβουλία δεν μπορεί να διασκεδάσει.
Αλλ’ εν τω Φωτί Χριστέ του Προσώπου Σου…
Το Αίμα που χύθηκε, η Κένωσι, η άδολη και ανιδιοτελής αγάπη μιάς αθώας και τέλειας καρδιάς, αυτά είναι που γίνονται κυματοθραύστης και θρυμματίζεται επάνω τους ο θάνατος και η φθορά. Η αυτοθυσία κατά μίμησιν του Χριστού , η αυτοεξαφάνισι, ο εκούσιος θάνατος που κατατροπώνει κάθε φόβο του θανάτου, κάνει τις στιγμές αιώνιες.
«Ελέησόν με ο Θεός, ελέησόν με ότι επί Σοι ήλπισα και υπό την σκιάν των πτερύγων Σου ελπιώ έως ου παρέλθη η ανομία.»

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

...nothing loved is ever lost...


We can’t know why the lily has so brief a time to bloom
in the warmth of sunlight’s kiss upon its face
before it folds into its fragrance and bids the world
good night to rest its beauty in a gentler place.
But we can know that nothing that is loved is ever lost
and no one who has touched a heart can really pass away
because some beauty lingers on
in each memory of which they’ve been a part.

– Ellen Brenneman

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Ever, only, all for Thee...


Take my life and let it be
Consecrated, Lord, to Thee;
Take my hands and let them move
At the impulse of Thy love.

Take my feet and let them be
Swift and beautiful for Thee;
Take my voice and let me sing,
Always, only for my King.

Take my lips and let them be
Filled with messages from Thee;
Take my silver and my gold,
Not a mite would I withhold.

Take my moments and my days,
Let them flow in endless praise;
Take my intellect and use
Every pow’r as Thou shalt choose.

Take my will and make it Thine,
It shall be no longer mine;
Take my heart, it is Thine own,
It shall be Thy royal throne.

Take my love, my Lord, I pour
At Thy feet its treasure store;
Take myself and I will be
Ever, only, all for Thee.



Author: Frances R. Havergal



Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013