Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Τελευταία ανάσα Κυριακής

Είναι στιγμές που απλώνεται μέσα μου ανατέλλουσα η απλή και ήσυχη και συντριπτική αλήθεια πως είμαι ένα τίποτα. Μου εμφανίζεται μία σαφής εικόνα του εαυτού μου, η "απόλυτη" εικόνα του. Όχι εν συγκρίσει με τους άλλους. Ούτε καν εν συγκρίσει προς τον Θεό. Αλλά μάλλον "ενώπιον του Θεού". Με βλέπω.
Μετά αυτό φεύγει.Αδυσώπητα και αναπότρεπτα, όπως ήρθε. Πασχίζω να διατηρήσω κάτι απ' αυτήν την γνώσι.Την μνήμη της ή έστω την αίσθησί της. Είναι αδύνατον. Γλιστράει από πάνω μου σαν νερό που στέγνωσε, φεύγει και αφήνει πίσω την πρότερη κενή πραγματικότητά μου. Αν αφήνει κάτι μέσα μου ή αν επιφέρει κάποια μεταβολή, γίνεται μυστικά και δεν το παίρνω είδησι.
Είναι μεγάλη και σκληρή απώλεια γιατί αυτές οι στιγμές είναι αληθινές και φέρνουν μαζύ τους μεγάλη και πλούσια η σ υ χ ί α, με καθαίρουν, με κάνουν να πατάω στο χώμα, είναι η μόνη ειρήνη που έχω γνωρίσει. Ησυχία και ειρήνη και μια έμπονος χαρά, όπως είναι η γη σιωπηλή και λευκή και όμορφη όταν έχει χιονίσει.
Νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο να κρατηθούν ή να επαναληφθούν γιατί αν εγκαθίσταντο μονίμως αυτό θα ήταν ίσως η τ α π ε ί ν ω σ ι.-

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου