Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Σήμερον.

Πως " η στιγμή που είπες το «Τετέλεσται» είναι στιγμή αιώνια, στάθηκε ακίνητη εις τους αιώνας, η ροή του χρόνου δεν την παρέσυρε, στέκει αμετακίνητη", Σήμερον…

Η στιγμή η αιώνια είναι αυτή η στιγμή που κυνηγάω με τόση προσήλωσι, αυτή η στιγμή που δεν «γεννάει αγάλματα», που δεν γλιστράει σαν νερό από τα χέρια μου, που δεν μ’ αφήνει διαρκώς ετοιμοθάνατη, με ολοένα αυξανόμενη επιτάχυνσι ετοιμοθάνατη, να την ατενίζω από το φευγαλέο και πεισιθάνατο «παρόν» μου να χάνεται στα απώτατα βάθη ενός παρελθόντος, που μετά από λίγο μοιάζει τόσο μακρυνό και ξεθωριασμένο που αναρωτιέμαι αν το φαντάστηκα ή αν το «έζησα» στ’ αλήθεια.

Ποια είναι αυτή η στιγμή που θα ξεφύγει από το σφιχταγκάλιασμα του πικρού και αναπότρεπτου θανάτου;

Εσύ στέκεσαι Εκεί Σήμερον, όπως και Τότε, όπως και Πάντα.



Κι εγώ σ’ ένα «εδώ και τώρα» που μου ξεφεύγει ολοένα και δεν είναι ποτέ δικό μου, μιας και δεν το έχω προσαρτήσει στο δικό Σου Αιώνιο και Άχρονο Παρόν. Και ποια είναι αυτή η γραμμή που θα χωρίσει αυτό που ποτέ δεν υπήρξε απ’ αυτό που πέθανε και χάθηκε; Όλα εν τη γενέσει τους ετοιμοθάνατα και άρα στα μάτια μου ανύπαρκτα. Και όλα τα φθαρτά πράγματα απ’ τα οποία γραπωνόμαστε ξέπνοοι οι άνθρωποι, φρικτά και αποτρόπαια, τυλιγμένα μέσα στον γνόφο του αναπόφευκτου θανάτου. «Πάντα σκιάς ασθενέστερα και ονείρου απατηλότερα» κι αυτό έχει μέσα του μια τέτοια οδύνη που καμμιά λογοτεχνική υστεροβουλία δεν μπορεί να διασκεδάσει.

Αλλ’ εν τω Φωτί Χριστέ του Προσώπου Σου…

Το Αίμα που χύθηκε, η Κένωσι, η άδολη και ανιδιοτελής αγάπη μιάς αθώας και τέλειας καρδιάς, αυτά είναι που γίνονται κυματοθραύστης και θρυμματίζεται επάνω τους ο θάνατος και η φθορά. Η αυτοθυσία κατά μίμησιν του Χριστού , η αυτοεξαφάνισι, ο εκούσιος θάνατος που κατατροπώνει κάθε φόβο του θανάτου, κάνει τις στιγμές αιώνιες.

«Ελέησόν με ο Θεός, ελέησόν με ότι επί Σοι ήλπισα και υπό την σκιάν των πτερύγων Σου ελπιώ έως ου παρέλθη η ανομία.»


1 σχόλιο:

  1. Όντως φευγαλέο το παρόν. Πολλάκις θα θέλαμε να παγώσουμε κάποιες στιγμές. Μπροστά σε μια ωραία εικόνα της κτίσης, όπως ένα ηλιοβασίλεμα. Ή όταν μόλις ολοκληρώθηκε ένα καλό έργο. Ή, και προπάντων, κοντά σε κάποιους αγαπημένους. Αγαθή η επιθυμία... Κατά βάθος όλα αυτά μας θυμίζουν τον Κύριο. Για αυτό η ψυχή μας κινείται προς αυτά.

    Πλην όμως καλούμαστε δυναμικά να Τον προσεγγίζουμε ολοένα και περισσότερο. Και άμεσα. Ευτυχώς επομένως που δεν γίνεται αφού τον προσεγγίσουμε μερικώς να σταματήσουμε το χρόνο και δεν κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε μία στατική ελλειπή θεωρία Του.

    Εντούτοις τα βιώματά μας δεν έχουν χαθεί σαν καπνός, καίτοι ο βίος μάταιος και "καπνὸς ἡ πνοὴ ἐν ρισὶν ἡμῶν". Δεν έχουν χαθεί γιατί μας έχουν επηρεάσει οντολογικά. Κάθε άρνηση στην αμαρτία μας οδηγεί σταδιακά προς την ατρεψία στο κακό, όπως κι οι άγγελοι γίναν άτρεπτοι ακολουθώντας το "στώμεν καλώς". Αντίστροφα, κάθε πτώση μας απομακρύνει. Όμως δεν αρκεί η δική μας βούληση. Και η ατρεψία των αγγέλων με την Ανάσταση τελειώθηκε.

    Για να νικήσουμε το θάνατο αρκεί να ακούσουμε τον Κύριο που μας λέγει "ἐάν τις τὸν λόγον τὸν ἐμὸν τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα". Για αυτό και θάνατος είναι ο χωρισμός από τον Κύριο. Επομένως, ας θυμηθούμε τον Πέτρο που πριν λαλήσει ο αλέκτωρ τρις ηρνήσατο τον Κύριο, και ότι η αγάπη προς Αυτόν θα ανθίσει όταν κόψουμε από τις ρίζες τους τα πάθη μας και τις αμαρτωλές επιθυμίες ώστε να ισχύσει ότι "τὰ ἄνθη ὤφθη ἐν τῇ γῇ, καιρὸς τῆς τομῆς ἔφθακε, φωνὴ τῆς τρυγόνος ἠκούσθη ἐν τῇ γῇ ἡμῶν". Τότε ας δούμε τον Κύριο στο Σταυρό και ας αναφωνήσουμε "ἰδοὺ εἶ καλός, ὁ ἀδελφιδός μου, καί γε ὡραῖος· πρὸς κλίνῃ ἡμῶν σύσκιος, δοκοὶ οἴκων ἡμῶν κέδροι, φατνώματα ἡμῶν κυπάρισσοι."

    ΑπάντησηΔιαγραφή