Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Ἡ σατραπεία


Τί συμφορά, ἐνῶ εἶσαι καμωμένος

γιὰ τὰ ὡραῖα καὶ μεγάλα ἔργα

ἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάντα

ἐνθάρρυνσι κ’ ἐπιτυχία νὰ σὲ ἀρνεῖται

νὰ σ’ ἐμποδίζουν εὐτελεῖς συνήθειες,

καὶ μικροπρέπειες, κι ἀδιαφορίες.

Καὶ τί φρικτὴ ἡ μέρα ποὺ ἐνδίδεις

(ἡ μέρα ποὺ ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις),

καὶ φεύγεις ὁδοιπόρος γιὰ τὰ Σοῦσα,

καὶ πιαίνεις στὸν μονάρχην Ἀρταξέρξη

ποὺ εὐνοϊκὰ σὲ βάζει στὴν αὐλή του,

καὶ σὲ προσφέρει σατραπεῖες καὶ τέτοια.


Καὶ σὺ τὰ δέχεσαι μὲ ἀπελπισία

αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ δὲν τὰ θέλεις.

Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει

τὸν ἔπαινο τοῦ Δήμου καὶ τῶν Σοφιστῶν,

τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα Εὖγε

τὴν Ἀγορά, τὸ Θέατρο, καὶ τοὺς Στεφάνους.

Αυτά ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,

αὐτὰ ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία

καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτὰ θὰ κάμεις.


Κ.Π. Καβάφης





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου