Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Έστιν θάλασσα. Τις δε νιν κατασβέσει;


ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ


Στο στήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι
όταν χαμηλώνουν τ' άστρα και συγγενεύουν με το κορμί μου
όταν πέφτει σιγή κάτω απ' τα πέλματα των ανθρώπων

Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως πού θα με παρασύρουν;
Τη θάλασσα, τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;

Βλέπω τα χέρια κάθε αυγή να γνέφουν στο γύπα και στο γεράκι
δεμένη πάνω στο βράχο που έγινε με τον πόνο δικός μου,
βλέπω τα δέντρα που ανασαίνουν τη μαύρη γαλήνη των πεθαμένων
κι έπειτα, τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν, των αγαλμάτων

Γ.Σ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου