Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Γερων Σωφρόνιος: «Τὸ πρόσωπον εἶναι διεισδυτὸν ὑπὸ τῆς ἀγάπης».


Δύο ἐντολαὶ τοῦ Χριστοῦ φέρουν τὸν τηροῦντα αὐτὰς ἄνθρωπον εἰς τὴν θέωσιν: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη˙ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Μαρκ. ιβ΄ 30-31).

Ἐκ τῶν δύο τούτων ἐντολῶν, ἡ δευτέρα δίδει εἰς ἡμᾶς εἰς μεγαλύτερον μέτρον τὴν δυνατότητα νὰ γνωρίσωμεν τὸ μυστήριον τῆς ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ἰδοὺ διατί:

Ἡ πρώτη ἐντολὴ λέγει εἰς ἡμᾶς: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου». Δὲν λέγει: «Θὰ ἀγαπήσεις τὸν Θεόν σου ὡς σεαυτόν». Θὰ ἦτο τοῦτο στοιχεῖον πανθεϊσμοῦ. Ἡ ἐντολὴ αὕτη καλεῖ ἡμᾶς νὰ ἀγαπῶμεν τὸν Θεὸν δι᾿ ὅλου τοῦ εἶναι ἡμῶν. Διὰ τούτου ἀκριβῶς καθιστᾷ ἡμᾶς ἱκανοὺς νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἀγάπη, ἀλλὰ συνάμα καθιστᾷ φανερὰν τὴν «ὀντολογικὴν ἀπόστασιν» μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ Θεοῦ. Καθιστᾷ ἡμᾶς ἱκανοὺς νὰ μετέχωμεν εἰς τὴν Θείαν Ζωὴν (Ἐνέργειαν), ἀλλὰ δὲν αἴρει τὴν διαφορὰν φύσεως (τὸ ἑτερούσιον).

Ἡ δευτέρα ἐντολή: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» δὲν τονίζει τόσον τὸν βαθμόν ἤ τὸ μέτρον τῆς ἀγάπης, ὅσον συντελεῖ νὰ προβληθῇ τὸ ὁμοούσιον τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἡ ὀντολογικὴ κοινότης ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης ἡμῶν ὑπάρξεως. Ὅταν δὲ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν ζωὴν ἡ ἐντολὴ αὕτη, ὁδηγεῖ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ καταστῇ εἷς μόνος Ἄνθρωπος.


Ἡ ἀγάπη μεταφέρει τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀγαπῶντος προσώπου εἰς τὸ ἀγαπώμενον ὄν καὶ οὕτως ἀφομοιοῖ τὴν ζωὴν τοῦ ἠγαπημένου. Τὸ πρόσωπον εἶναι, λοιπόν, διεισδυτὸν ὑπὸ τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀπόλυτος τελειότης τῆς ἀγάπης εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀποκαλύπτει εἰς ἡμᾶς τὴν τελείαν ἀμοιβαιότητα τῆς ἀλληλοπεριχωρήσεως τῶν τριῶν Προσώπων, εἰς σημεῖον ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἐν Αὐτῇ, εἰ μὴ ἕν μόνον θέλημα, μία μόνη ένέργεια, μία μόνη δύναμις.

Κατ᾿ εἰκόνα τῆς Ἀγάπης ταύτης, ἡ τήρησις τῆς δευτέρας ἐντολῆς, «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» ἀποκαθιστᾷ τὸ ὁμοούσιον τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τὸ διασπασθὲν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας. Πεπραγματοποιημένη εἰς τὴν ἐσχάτην αὐτῆς τελειότητα ἡ ἐντολὴ αὕτη ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἄνθρωπος εἶναι Εἷς, κατ’εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος: μοναδικὸς εἰς τὴν ουσίαν, πολλαπλοῦς εἰς τὰς ὑποστάσεις αὐτοῦ. Ὅταν ἑκάστη ἀνθρωπίνη ὑπόστασις, μένουσα εἰς τὴν πληρότητα τῆς ὁμοουσίου ἑνότητος, γίνηται φορεὺς τῆς πάσης ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, καθίσταται δυναμικῶς ἴση πρὸς ὅλην τὴν ἀνθρωπότητα, κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ τελείου Ἀνθρώπου, τοῦ περιλαμβάνοντος ἐν Ἑαυτῷ ὅλον τὸν Ἄνθρωπον.

Οὕτως, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς Ἐκκλησίας, προβάλλει τὸ μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος, οὐχὶ κατὰ τρόπον ἀφηρῃμένον ἤ ὀρθολογιστικόν, ἀλλ᾿ ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ ὑπάρξει. Οὐδεμία ἑτέρα ὁδὸς ὑπάρχει.

Ἐνώπιον τῆς Ἀποκαλύψεως ταύτης ἡ Ἐκκλησία ψάλλει τὸν θαυμασμὸν αυτῆς: «Ξένοις ρήμασι, ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι τῆς Ἁγίας Τριάδος».



Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

ἐκ τοῦ «Ἄσκησις καὶ Θεωρία»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου